سایت خبری ایران: هيتر نيوگن: حدود بيست سال از آخرين باري كه سينماروها، سرباز بزن بهادر بازمانده از جنگ ويتنام، "جان رمبو" را در حال نبرد با دشمنان ديدند، مي‌گذرد و حالا، اين كهنه سرباز يك بار ديگر به پرده سينماها بازگشته تا اين‌بار، در حمايت از يك گروه ميسيونر مذهبي، به مقابله با ارتش برمه، در يك ناحيه جنگي تايلند بپردازد.

 به گزارش سرویس فرهنگ و هنر سایت خبری ایران به نقل از کامینگ سون(www.IranNewsAgency.com)، سيلوستر استالون، ممكن است در حول و حوش شصت سالگي باشد‌، اما حتي اين سن و سال هم، اين هنرپيشه و اين ستاره فيلم‌هاي اكشن را از ريسك‌ناپذيري بازنداشته و چنين مي‌شود كه پس از "راكي بالبوا"ي موفق، او اين‌بار به حيطه خطرناك "رمبو" پاي گذاشته است و مي‌خواهد اين قهرمان محبوب آمريكايي را، دوباره در اوج قدرت به تماشاگران نشان دهد.

در گفت‌وگويي كه مي‌خوانيد، استالون توضيح مي‌دهد كه براي وقوع داستان‌هاي اين قسمت از سري فيلم‌هاي "رمبو" چرا سرزمين "برمه" را برگزيده؛ راجع به مسائل سياسي اين فيلم حرف مي‌زند و البته از سختي‌ها و چالش‌هاي تجديد حيات بخشيدن به اين قهرمان يكه‌بزن سخن مي‌گويد...

 

‌در اين سال‌هايي كه "رمبو"يي در كار نبود، آيا به ادامه دادن آن فيلم‌ها فكر مي‌كرديد؟

من در تمام اين سال‌ها به "رمبو" فكر مي‌كردم. حتي راجع به ساخت اين فيلم‌ها، با كوئين تارانتينو هم بحث‌هايي داشتم و او فكر مي‌كرد كه ساخت اين فيلم اشتباه است. بهش گفتم كه شايد در سطح هنري بحث، حق با تو باشد‌، اما از مناظر نگرشي ديگر؛ نه. در تمام اين سال‌ها، به چهره‌ها و مثلاً قهرمانان يا ضد قهرمانان دنيايمان فكر مي‌كردم و از رويه نيهيلستي كه دنيا را فراگرفته است، به خود مي‌لرزيدم. علاوه بر اين، "رمبو" يك آدم عادي نبودو نيست. او بايد در اين مدت، چكار مي‌كرد؟ آيا او مي‌توانست يك زندگي عادي داشته باشد و مثلاً عصرها سگش را براي گردش بيرون ببرد؟  نه، معلوم است كه نه. او، براي رسيدن به اين مرحله، بسيار كوشيده و بايد داستانش ادامه مي‌يافت. همچنين فكر كردم شايد بهتر باشد كمي هم به او نزديك شويم و جنبه‌هاي انساني‌تري از او را ببينيم. او نيز در اصل يك قرباني است. كسي است كه تعليم ديده تا كارش را درست انجام دهد و اصلاً رضايت و نارضايتي او در اين تعليم و تربيت مهم نبوده است. همه اين حرف‌ها را هم اگر كنار بگذاريم، در مورد لزوم ساخت اين فيلم، به همان اظهارنظر هميشه درست كرك داگلاس در مورد چنين فيلم‌هايي مي‌رسيم: "از نظر هنري، نه؛ اما به لحاظ تجاري، حتماً"!

‌آيا براي خلق بهتر اين كاراكتر، بازگشته و سري فيلم‌هاي قبلي "رمبو" را تماشا كرديد؟

قطعاً، مي‌دانيد كه با بالارفتن سن و سال، نوعي سستي و كرختي در آدم پيدا مي‌شود. نوعي احساس وزن، سنگيني و البته احساس تجربه و معلومات بيشتر و نيز، از بين رفتن آن سادگي و ساده لوحي جوانانه، كه به شخصه بسيار در سنين پايين مرا دچار مي‌كرد و البته همين حس نيز باعث موفقيتم در آن سنين شد. در مورد "رمبو" نيز دوست داشتم اين تغييرات را ببينم. مي‌خواستم او سنگين‌تر و بزرگ‌تر شده باشد و اصلاً به اين دليل است كه جمله اول ديالوگ‌هاي او را در فيلم منفي گرفتيم. در واقع او خسته شده و كارش را به پايان رسانده است. او ديگر هيچ چيزي ندارد. حتي انگيزه هم ندارد. وقتي "رمبو"هاي قبلي را مي‌بينم، حس مي‌كنم كه آنها بسيار پرانرژي بودند. آنها سرزنده‌تر، شاداب‌تر و چالاك‌تر بودند. نمي‌خواهم خودم را خسته نشان دهم، ولي بالاخره پس از اين همه سال نوعي پوچي و بي‌انگيزگي به آدم دست مي‌دهد، كه به "رمبو" نيز اين احساس دست داده است. اين را، در حركاتش، در راه رفتن‌ها و حتي در حرف‌زدن‌هايش نيز مي‌بينيم. اين كاراكتر، با اين حجم خستگي و پوچي، براي من كاراكتر جذاب‌تري بود. من "اولين خون" را دوست دارم و اين يكي را نيز؛ مثل جريان "راكي" كه در آن نيز اولين و آخرين‌شان را دوست دارم. به نظر مي‌رسد كه قسمت‌هاي ميانه، فقط براي اين است كه مي‌توانستم در هر دو اين فيلم‌ها، خودم را براي ساخت قسمت آخر آماده كنم.

‌وقتي به فيلم نگاه مي‌كنيم، نوعي خشونت عريان‌ را در آن مي‌بينيم و به نظر مي‌رسد كه داريد از نشان دادن واقعگرايانه خشونت روي پرده سينما لذت مي‌بريد...

اگر به تيتراژ پاياني دقت كرده باشيد، من سعي كرده‌ام مسؤوليت‌پذيري خودم را به نحوي نشان دهم، چرا كه همچنان كه ما در حال ساختن فيلم‌هايمان هستيم، مردمي هم هستند كه در همين موقع، جانشان را از دست مي‌دهند. گذشته از اين، آنچه مرا درگير ساخت اين فيلم كرد، انجام دادن اين كارهاي قهرمانانه غيرعادي بود، كه به فكرم رسيد مي‌تواند شرايطي را كه آ‌دميان در آن محيط در آن به سر مي‌برند، بيشتر و بهتر معنا كند. در آن محيط، هم چنانكه يك روستا دارد به طور كامل نابود مي‌شود، مردمي هم هستند كه مجبورند زندگي عادي‌ خودشان را داشته باشند. اين، شرايط آن جامعه است. اگر بخواهيم با واقعيت مقايسه كنيم، واقعيت در آن محيط كه داستان فيلم در آن مي‌گذرد و شما عقيده‌ داريد كه خشونت فيلم زياد است، حتي از فيلم نيز وحشتناك‌تر است. وقتي فيلم را مي‌ساختم، به خودم گفتم كه "به من ربطي ندارد كه چه اتفاقي رخ خواهد داد و چه خواهند گفت" فكر مي‌كنم مخاطب سينما، امروزه، دنبال چيزهايي است كه تكان‌دهنده و ريشه دارد در واقعيت امروز دنيايمان باشد. به اين دليل است كه در اين فيلم، سعي شد تا از مسايل جلوه‌هاي ويژه همديگر شده در اين روزها خبري نباشد. اگر قرار بود كسي، حتي بدون چتر نجات از يك هليكوپتر بپرد، اين كار مي‌بايست انجام مي‌شد. حتي راجع به خود من نيز اين رويه را پي گرفتيم. در گذشته، سقف‌هاي خاصي براي خانه‌ها مي‌ساختند، تا قهرمان فيلم روي آنها افتاده و آسيب نبيند. ولي ما اين كار را نيز نكرديم. همه چيز مي‌بايست واقعي مي‌بود. به همه پيشنهادهاي تلطيف‌كننده، جواب ندادم، چرا كه اين‌بار مي‌خواستم همه چيز را واقعي نشان دهم و اگر فكر مي‌كنيد خشونت فيلم به نحو غيرقابل‌باوري سنگدلانه است، به اين دليل است كه قرار است در دنيايي نشان داده شود كه در آن در تلويزيون سر آدم‌ها و گروگان‌ها را از تن جدا مي‌كنند. آيا از اين نيز خشن‌تر است؟ فكر نمي‌كنم اين، دنياي امروز ماست. نكته ديگري را نيز اگر بخواهم بگويم، اين است كه پيش از اين از من خواسته شد، يك فيلم از فيلم‌هاي مد شده امروزي، كه نام آنها را فيلم‌هاي "گندكاري" مي‌گذارم، بسازم. داستان، راجع به يك مأمور فاسد سيا بود كه سعي داشت به خلافكاران و تروريست‌ها "پلاتينيوم" بفروشد. براي ساخت اين فيلم، جواب نه دادم، چرا كه فكر مي‌كردم و مي‌كنم كه بدترين و درگيركننده‌ترين بحراني كه امروزه، جهان با آن درگير است، بحران انسانيت است. اين، مسئله‌اي نيست كه كهنه شود. يك جورهايي مثل مضامين شكسپيري است. نيازي به شاخ و برگ‌ دادن و حقه و ترفندهاي سينمايي ندارد. يك جور نبرد تن به تن، انسان در مقابل انسان است كه در حال ويراني دنياست. اينكه آدم‌ها نمي‌توانند مقابل يكديگر تساهل داشته باشند، دنيا را به مرز نابودي كشانده است.

‌استوديوها و كمپاني‌هاي فيلمسازي پرشمار چگونه درگير اين كار شدند؟

من هنوز هم هيچ‌كدام از آنها را نمي‌شناسم(مي‌خندد). همه چيز از دوازده سال پيش، از زماني آغاز شد كه نماينده "وانيستاين" از من پرسيد "آيا دلم مي‌خواهد يك رمبوي ديگر بسازم يا نه؟" آنجا، جواب مثبت دادم و او رفت و سپس با اين پيشنهاد آمد كه در جايي كه در "كمپ ديويد" حملاتي انجام شد، فيلم را بسازيم. كه اين بار من رفتم و جواب نه دادم، آن هم به اين دليل كه در مورد طبيعت اين كاراكتر چيزهايي بود كه به داستاني از آن جنس كه پيشنهاد داده بودند، نمي‌خورد. در واقع، او يك انسان قديمي و حتي تا حدي بدوي بود. "رمبو" تا حدي شبيه يك سرخپوست است و بنابراين داستاني كه در شهر بگذرد، با اين قهرمان هرگز جواب نخواهد داد. بنابراين، اين پروژه 10 سال مسكوت ماند و فقط چند باري به طور گذرا بهش اشاره شد، كه به جايي نرسيد. مثلاً يك بار، زماني كه من داشتم فيلم "حريف" (Contender) را مي‌ساختم،  مارك برنت پيشنهاد ساخت يك "رمبو"ي جديد را داد، كه اين مسئله به جايي نرسيد. بالاخره من به هاروي واينستاين زنگ زدم و راجع به اين گروه‌هايي كه به افغانستان گسيل مي‌شوند، با هم حرف زديم. بهش گفتم كه اين موضوع، شگفت‌انگيز است، كه هاروي گفت ديگر هيچ وقت به خاطر اين موضوع بهش تماس نگيرم‌، اما آوي لرنر اين طرح را خريد. او عاشق اين ايده شده بود. مسئله فقط اين بود كه داشتم براي فيلمبرداري به حوالي مكزيكو مي‌رفتم. پس از اين، باز هم اين پروژه به سرانجام نرسيد، چرا كه مي‌خواستم يك موضوع واقعاً بين‌المللي را دستمايه اين "رمبو" يكي از جهنمي‌ترين نقاط اين كره خاكي بوده است‌، اما كسي راجع به اتفاقاتي كه آنجا در جريان است، اطلاعي دارد. در ثاني، اين محل، هم جذابيت‌هاي اگزوتيك دارد و هم اينكه نزديك وينتام است...

‌آيا پيش از آغاز فيلمبرداري، راجع به يافتن لوكيشن‌ها و مهيا كردن شرايط فيلمبرداري خيلي سختي كشيديد؟

خوب شد اين سوال بامزه را مطرح كرديد، چرا كه خصوصاً يافتن لوكيشن‌ها، جهنم را پيش چشمان ما آورد. چرا كه مجبور شديم به جاهايي برويم، كه در اصل نبايد مي‌رفتيم. ما به جاهايي رفتيم كه در ميان ميدان مبارزه مبارزان با نيروهاي برمه‌اي بود و هر دو اين نيروها، بسيار به ساخته‌هاي ذهني‌شان از تاره‌واردان به محل حساس بودند و با كوچكترين تحركي، به رويمان آتش مي‌گشودند. از سوي ديگر، وقتي توانستيم اطمينان‌شان را جلب كنيم، فهميديم كه چقدر به تصويري كه قرار است از آنها نشان داده شود، حساسيت دارند. اين باعث شد تا براي يافتن مكان مناسب، تن به سفري خسته‌كننده در دل جنگل‌هاي خطرناك تايلند بدهيم و در اين ميان جاهايي را نيز يافتيم‌، اما چون در آن جنگل‌ها ياكوه‌هاي بدوي امكان سرويس دادن به گروه وجود نداشت، نتوانستيم كار فيلمبرداري را انجام دهيم.

‌قهرماناني چون "راكي" يا "رمبو"ي شما، با شرايط امروز چه نسبتي برقرار مي‌كنند و چه تناسب يا رابطه‌اي با دنياي امروز دارند؟

اگر مي‌خواستم دنبال  تماشاگران جوان رفته و يك فيلم پرتحرك با يك موسيقي آن‌چناني و... بسازم، فكر مي‌كنم كه قطعاً چنين فيلمي از جانب تماشاگران مورد پذيرش قرار نمي‌گرفت‌، اما يك چيزهايي هست كه هيچ‌گاه عوض نمي‌شود و در واقع در سرتاسر جهان حقيقتي انكار ناشدني به شمار مي‌روند. هر چه سن شما بالاتر مي‌رود، بيشتر و بيشتر با سختي‌هاي زندگي و شرايط و فشارهاي زندگي رابطه برقرار مي‌كنيد و مثل آن سخنراني مانند "راكي" كه از فشار زندگي مي‌گفت، همه چيز برايتان با گذر سن معناي جديد پيدا مي‌كند. تماشاگران جوان "راكي" جديد، كه حتي بيشتر از هم سن و سال‌هاي من از فيلم حمايت كردند، به نظرم به خاطر اين مسائل و دردسرهايي كه فيلم داشت، آن را دوست داشتند. فكر مي‌كنم درسي كه اين فيلم دارد اين است كه در يك جنگ، هر دو طرف نبرد بازنده‌اند و اين مسئله‌اي جهاني است كه براي هر تماشاگري قابل فهميدن است. تمام آدم‌هاي درگير جنگ، زن و مرد، در آرزوي بازگشت به خانه هستند؛ خانه‌اي كه در واقع راه‌گريزي از جنگ به آرامش و صلح است؛ جايي كه مي‌توانيد دوباره آغاز كنيد! اگر فيلم، توانسته باشد اين مفهوم را به خوبي ارائه دهد، به نظرم در "رمبو" موفق بوده‌ام و به اين دليل كه اين يك مضمون جهاني است، حتم مي‌دانم كه اين مضمون در تمام نقاط دنيا درك خواهد شد. تفاوتي نمي‌كند جامعه شما چه نوعي باشد، اين مضامين هميشگي راجع به جنگ و صلح، تغييرپذير نيستند؛ هر انساني در هر جاي دنيا، آزادي مي‌خواهد، صلح و‌ آرامش مي‌خواهد و... كه البته بهاي به دست آوردن‌شان گزاف است.

‌آيا به نظرتان، اينكه به "رمبو" درجه R داده‌اند و اين از تعداد تماشاگران چنين فيلمي مي‌كاهد، منصفانه است؟

ابتدا، كه اين خبر بهم رسيد، باورش نكردم. وقتي با اعضاي شوراي درجه‌بندي حرف مي‌زدم، بهشان گفتم كه "آقايان، اين اتفاقي است كه امروزه مي‌افتد. اگر واقعاً به مسؤوليت هنر در آگاه كردن مردم اعتقاد داريد. اين كار را نكنيد." حالا هم، اصلاً نتوانسته‌ام خودم را توجيه كنم. فاجعه است. ترسناك است. مثل خود فيلم. نمي‌توانم خودم را توجيه كنم كه خشونت فيلم را ملايم‌تر كنم و اين كار را نكردم. اين، تجاوز به واقعيات دنياي امروز و در جهت خلاف هدف روشنگرانه اين فيلم است. تهيه‌كنندگان هم، حمايتم كردند و چيزي از فيلم حذف نكردند، كه ازشان متشكرم. آنها به بهاي از دست دادن نيمي از تماشاگران و نيمي از فروش، دست به حس و حال فيلم نزدند. حالا، تماشاگران، خشونت دنياي واقعي را در اين فيلم لمس و احساس مي‌كنند.

‌مشكل‌ترين كار شما در ساخت "رمبو"ي جديد چه بود؟

وقتي كه داشتيم "راكي" را مي‌ساختيم، گروه‌مان يك گروه شصت‌نفره بود. در "رمبو" يك گروه پانصد و هفتاد نفره داشتيم. سختي حركت دادن اين گروه در دل جنگل را خودتان تصور و تجسم كنيد. دماي هواي تايلند و برمه، امسال، در صد سال اخير، به نحو بي‌سابقه‌اي داغ و غيرقابل تحمل بود. در خود آن محل‌ها، اسم تابستان‌شان را "فصل سوزان" گذاشته بودند. زمين زير پاي در حال سوختن و جوشيدن بود. نقشه‌هاي ماهواره‌اي هواشناسي اين حرف مرا اثبات مي‌كنند. در اين شرايط، بايد منتظر يك گروه نظامي هم مي‌بوديم. من كه ديگر ديوانه كامل شده بودم. تقريباً كل اعضاي گروه مريض شده بودند. نكته ديگر، كارهاي آن جا بودند. در تايلند صدوشصت و پنج نوع مختلف مار هست، كه نودتاي آنها سمي هستند. ما در جايي بوديم كه اصلي‌ترين دليل مرگ مردمانشان مارگزيدگي است. هزارپاهايي اندازه پوتين‌هاي سربازي، مدام در گوشه و كنار محل اقامتمان بودند و بيشتر هم داخل كفش‌هاي ما شب را صبح مي‌كردند. اوضاع سرسام‌آوري بود. اصولاً فيلم اكشن ساختن سخت است‌، اما اين يكي ديوانه‌كننده بود. مي‌دانيد آنجا ياد چه چيزي افتادم؟ بله، ياد فيلم "پل رودخانه كواي" ديويد لين افتادم، كه پشت صحنه آن را  ديده بودم و ديده بودم كه چه زجري براي ساخت آن كشيده شده است. اعضاي گروه‌مان را مي‌ديدم، كه در حاليكه چندتايي ژنراتورهاي برق را كول كرده‌اند، سيگار بر گوشه لب، عرق‌ريزان در جنگل مي‌رفتند و اين مناظر حالم را بد مي‌كرد‌، اما مسئله اين است كه اين فيلم را، جز در اين جنگل‌ها در هيچ جاي ديگري از اين دنيا نمي‌شد ساخت.

‌آيا قصد ادامه فيلم‌هاي "راكي" را داريد؟

نه، تهيه‌كنندگان اصرار مي‌كنند، ولي من قبول نمي‌كنم و نخواهم كرد. از تصوير آخر "راكي" بسيار خوشم آمده و آن را تغيير نخواهم داد. ديگر نمي‌خواهم داستان او را بيش از اين كش بدهم. ساخته شدن "راكي بالبوا" بيشتر از هر چيز شبيه يك معجزه بود كه زيباترين لحظه زندگيم را رقم زد. خيلي دوست داشتم داستان او را در فيلمي به ياد ماندني تمام كنم و حالا به هيچ قيمتي راضي به خراب كردن تصوير آخري كه از او در ذهن مانده، نيستم.

در صحبت‌هايتان، خيلي روي حساسيت‌هاي هنرمندانه و حتي سياسي تأكيد مي‌كنيد، ولي اين به ظاهر اغلب فيلم‌هايتان نمي‌آيد...

مي‌دانم منظور شما چيست‌، اما بزرگ كردن عضله كار راحتي است. ساختن فيلم از آدم‌هاي عضلاني هم، از اين فيلم‌هاي مرسوم و معمول، كار سختي نيست‌، اما در هر فيلم، گذشته از ظاهر، آن تفكري كه در پس و پشت آن است، اهميت دارد. وگرنه با يك سال تمرين و مصرف قرص هر كس مي‌تواند آدم قوي هيكلي شود. با خشونت و اكشن فراوان هم مي‌توان فيلم پرفروشي ساخت. اين‌ها كارهاي راحتي هستند‌، اما اگر بتوان، در چنين فيلم‌هايي، لحظات كوچكي يافت كه با مردم ارتباط دارد و اصلاً هم فيزيكي نيستند، اين چيزي است كه ارزش صرف پول و زمان را دارد و من عاشق اين لحظه‌ها هستم